Collectief verwijst naar het feit dat \u2018alle\u2019 werknemers moeten kunnen deelnemen aan zo\u2019n winstparticipatieplan. Flexibel en eenvoudig betekent dat bedrijven de vrijheid moeten hebben om zo\u2019n plan te schrijven op hun maat, ook kmo\u2019s.
\nEenvoud betekent voor De Croo\u00a0alvast dat er geen aparte cao\u2019s moeten worden afgesloten voor een winstdeelnameplan want winstdeling hoeft op zich niets te maken te hebben met \u2018loon\u2019 maar wel met \u2018beloning\u2019. In een land met hoge loonkosten ontstaat er vaak een angstreflex omdat men vreest dat fiscaal vriendelijke winstdelingssystemen in de plaats zouden kunnen komen van klassieke beloningsvormen, met alle gevolgen van dien voor de fiscale en sociale inkomsten.<\/p>\n
Dergelijke reflexen zijn begrijpelijk maar gaan voorbij aan een realiteit die we niet langer kunnen ontkennen. Arbeid is als productiefactor steeds minder in staat om een evenredig deel van de welvaartskoek voor zich op te eisen. De Croo merkt terecht op dat mensen steeds vaker de indruk krijgen dat de economie vooruit gaat maar dat zijzelf er niet de vruchten van plukken.<\/p>\n
Kennisdeling, samenwerking, motivatie en mentale flexibiliteit zijn de productiefactoren die almaar vaker het verschil maken en het Belgische loonsysteem staat daar haaks op. We kunnen proberen dit te ondervangen met nog meer herverdeling maar we zitten daar op de grenzen van het redelijke. In plaats van achteraf nog meer te \u2018her-verdelen\u2019, zouden we ook meer kunnen \u2018ver-delen\u2019 aan de bron, bijvoorbeeld door middel van winst- of resultaatsdeling.<\/p>\n
We moeten plannen voor winstdeling precies daarom leren zien als het logisch verlengde van een nieuwe economische realiteit. Winstdeling is een vergoeding voor de kennisinbreng en de inzet van werknemers van wie steeds meer wordt verlangd dat ze in een geest van samenwerking bijdragen aan een collectief resultaat. In een economie die zodanig snel verandert ontsnapt geen enkel bedrijf meer aan de disruptieve gevolgen van automatisering, digitalisering en globalisering.<\/p>\n
We willen graag competitiever en innovatiever worden? We willen dat onze mensen meer ondernemend worden en dat ze meedenken in functie van het eindresultaat? We willen veel maar het mag niets kosten? Winstdeling is geen wondermiddel maar het past alvast in een strategie die onze economie moet helpen resistent maken tegen allerlei microben die de sociale status quo onder druk zetten. We kunnen die status niet behouden zonder mee te veranderen en ons aan te passen aan de realiteit. We zullen moeten evolueren naar een nieuw sociaal systeem waar naast klassieke vormen van \u2018beloning\u2019 ruimte is voor meer flexibele vormen zoals winst- of resultaatsdeling.
\nWat is er op tegen dat werknemers een \u2018fair share\u2019 zouden krijgen? Of gaan we daarmee wachten tot er straks niets meer te herverdelen valt?<\/p>\n
Velen vrezen dat dergelijke systemen de ongelijkheid zullen vergroten. Vanwaar die angst, als je ziet dat die ongelijkheid al een feit is, zeker voor wat de verdeling van vermogens betreft. Een daling van het loonaandeel is het equivalent van een stijging van het winst- en kapitaalaandeel.
\nWat is er op tegen dat werknemers van dit laatste een \u2018fair share\u2019 zouden krijgen? Of gaan we daarmee wachten tot er straks niets meer te herverdelen valt?<\/p>\n
Bron: De Tijd<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Vicepremier Alexander De Croo vindt dat werknemers moeten kunnen delen in de winst van een bedrijf (De Tijd, 3 juni). Zijn idee bevat alvast alle nodige ingredi\u00ebnten: collectief, eenvoudig, flexibel, fiscaal vriendelijk en kmo-gericht.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[4],"tags":[],"yoast_head":"\n