De verschillende generaties werken weliswaar samen op de werkvloer, maar hebben weinig contact met elkaar. Binnen de teams, tussen de werknemers, worden de kloven steeds groter door een terugkerende constatering: het is beslist niet meer dezelfde energie…
Waar gaat het om? Om het definitieve verdwijnen van een gemeenschappelijk referentiekader, van een gefragmenteerde samenleving waarin we geen reden meer vinden om samen te komen op basis van de generatie waartoe we behoren? Hoe kunnen we ons in onze bedrijven bevrijden van de op het eerste gezicht absurde kwestie van leeftijd? Er moet toch iets zijn dat de babyboomers aan de vooravond van hun pensioen en de jongelingen van generatie Z kan helpen om elkaar eindelijk te ontmoeten… Ja, maar wat?

Onze inspanningen worden beloond wanneer we de hindernissen op het gebied van wederzijds begrip overwinnen

Elkaar niet begrijpen is niet zo erg. Maar geen moeite doen om de sleutels tot begrip te vinden, dat is daarentegen bijna onvergeeflijk…
Zoals bij de meeste obstakels die we tegenkomen op het gebied van People Management, speelt communicatie een doorslaggevende rol. Onze interpretaties verschillen – of lopen zelfs uiteen – naargelang de fase van ons leven (en de zorgen die daarin een rol spelen). We zouden kunnen denken dat de doelstellingen en het werkkader waarin de oude rotten en de groentjes samenkomen, volstaan om een gemeenschappelijke taal te creëren. Dat is zelden het geval.

Er ontstaat een gevoel van verbondenheid wanneer we besluiten de moeite te nemen om ons aan te passen aan de normen en waarden van iemand die zo anders is dan wij. Dat klinkt eenvoudig, maar er zijn tal van obstakels: communicatiemiddelen en -platforms worden zelden gedeeld, de operationele prioriteiten stapelen zich op en het alomtegenwoordige egoïsme is een moeilijk te temmen monster. Dit alles draagt ertoe bij dat de waarde van deze inspanning, die nooit onoverkomelijk is, nog meer wordt benadrukt.

Zoveel verschillende carrièreperspectieven op elkaar afstemmen

Een tweede stap die we moeten zetten: het op elkaar afstemmen van loopbanen. Een van de redenen voor de kloof die soms tussen generaties bestaat, is de visie die we hebben op carrièreperspectieven.
Ambitie is echter niet voorbehouden aan degenen die nog bezig zijn hun plek te vinden in hun sector en hun bedrijf. De praktijk leert ons elke dag dat ambitie niet noodzakelijkerwijs verdwijnt met de jaren, en zelfs niet dat het iets is dat inherent is aan de jongsten onder ons. De vele luie katjes zijn daar het (min of meer levendige) bewijs van.

De meest in het oog springende verandering betreft de razendsnelle vooruitgang die we waarnemen. Deze volgt korte en abrupte economische cycli. Dit is overigens de belangrijkste reden waarom systemen voor loopbaanontwikkeling op basis van anciënniteit één voor één verdwijnen. Deze systemen worden vervangen door de plotselinge opkomst van nieuwe vaardigheden, die vaak in de privésfeer worden verworven. Leervermogen is de nieuwe maatstaf. En dat is een geweldige kans om alle collega’s op één lijn te brengen, ongeacht hun leeftijd.

Nostalgie, conservatisme en ongerustheid… en een voor de hand liggend alternatief om mensen te verenigen!

Ten slotte zijn er de ‘algemene gevoelens’ die we gebruiken om elke generatie te beschrijven in haar verhouding tot de wereld en het werk. Om ze duidelijk te onderscheiden, spreken we over de nostalgie van de babyboomers of de angst die Gen Z voelt. Deze manier om ons te onderscheiden houdt echter geen stand bij nader onderzoek.

Zodra we besluiten om de leeftijdsgroepen samen te brengen in plaats van ze karikaturale gemoedstoestanden toe te schrijven, zien we dat deze op het eerste gezicht verschillende gevoelens identiek zijn en een uiting zijn van isolatie en terugtrekking in zichzelf.

Dat is waar we iets anders kunnen voorstellen, namelijk wederzijdse waakzaamheid. Natuurlijk klinken die woorden niet echt romantisch, terwijl we allemaal niets liever willen dan dromen. Maar in wezen gaat het daar wel degelijk om: voor elkaar zorgen, zowel in onze organisaties als in ons dagelijks leven. Dat is een mentaliteit die enorm verbindend werkt. En dat blijft, tegen wil en dank, de kern van ons vak en de meest nobele missie die er bestaat.

Jean-Paul Erhard