Het herontwerpen van de werknemerservaring is een continu proces. De wereld verandert snel, de transformaties in de arbeidswereld volgen elkaar in rap tempo op en complexiteit is alomtegenwoordig. In veel opzichten is de spanning enorm. Dat is voelbaar… Kortom, de verwachtingen van werknemers veranderen met de stemmingen en de actualiteit mee. Lente 2026. Welke ingrediënten zijn nodig om een succesvol recept te ontwikkelen?

Moet er meer rekening worden gehouden met het privé- en beroepsleven? Is de prioriteitenlijst, bijvoorbeeld tussen koopkracht en persoonlijke ontwikkeling, opnieuw omgedraaid? Wie kan de koers uitzetten?

Efficiëntie en snelheid gaan nog niet hand in hand met welzijn…

De algemene verbetering van de arbeidsomstandigheden is een feit. En de digitale transformatie speelt daarin een grote rol. Het grootschalige gebruik van kunstmatige intelligentie is daar tegenwoordig ongetwijfeld de hoeksteen van. Tijdwinst gaat niet altijd gepaard met een verbetering van de levenskwaliteit. Er zit dus een fout in de vergelijking.

Als het gaat om het herzien van onze medewerkervaring, is er behoefte aan afstemming. Technologische vooruitgang is gebaseerd op soepelheid en snelheid bij de verwerking en generatie van gegevens. Als we even geen aandacht besteden aan ethische kwesties en verantwoordelijkheid, is het gebruiksgemak geweldig. We vertrouwen echter elke dag meer complexe taken toe aan tools die zijn bedacht in het kader van deze nieuwe golf van digitale transformatie, die flink inbreuk maakt op de intelligentie van onze collega’s. Meer dan een aandachtspunt… Een strategische reflectie die dringend moet worden uitgevoerd.

Extreme beschikbaarheid en flexibele integratie: een uitdaging die vooral te maken heeft met gedrag

Laten we hier terugkomen op een van de principes die ons nog steeds fundamenteel lijken voor de werknemerservaring. Werknemers willen niet als ‘middelen’ worden behandeld. Ze willen evenmin op een standaardmanier worden behandeld. Ze willen simpelweg op een uitzonderlijke manier worden behandeld. De belangrijkste uitdaging waar onze collega’s ons voor stellen, is die van de beschikbaarheid – mentaal, fysiek en digitaal – op elk moment en waar dan ook.

Laten we pragmatisch zijn… Om deze uitdaging aan te gaan, is het voortaan onontbeerlijk om een dubbele aanwezigheid (fysiek en virtueel) te garanderen door gebruik te maken van alle beschikbare dialoog- en communicatiekanalen. De kracht van de beschikbare tools maakt dit vandaag de dag mogelijk. Maar tegen welke prijs? Die van een explosieve toename van de werktijd en de mentale belasting voor iedereen die een functie met een leiderschapsrol bekleedt. En van een resoluut positieve houding ten opzichte van de tegenstrijdigheden die worden geuit door degenen die met ons werken.

De zoektocht van de groep, de ultieme heilige graal.

Iedereen weet het. Maar slechts weinigen slagen erin. Het derde element dat we ten slotte willen benadrukken, betreft de kern van de reactor als het gaat om de medewerkerervaring: het collectief. Een kwetsbaar bouwwerk dat uitsluitend rust op de goede wil van zijn leden, die van nature wisselend is. Hoe vinden we dit wankele evenwicht?

Door ruimte te creëren voor vrijheid en momenten gewijd aan afstemming. Door afwisselend tegemoet te komen aan de behoefte aan individuele ontplooiing en de bijdragen die nodig zijn voor de harmonie van de groep. Door met lichtheid en eenvoud over te stappen van de privésfeer naar de professionele sfeer, ondanks degenen die blijven beweren dat deze gescheiden moeten blijven, terwijl dat simpelweg onmogelijk is geworden. Onze relationele kringen zijn gemengd. Onze omgevingen zijn met elkaar verbonden en van nature verweven, omdat ons leven één en ondeelbaar is. Onze wereld dwingt ons tot een dagelijkse strijd en daarom lijden velen van ons, radeloos tegenover het heersende geweld, een marteling in de huidige context. Eén zekerheid: we moeten vechten en weerstand bieden. Eén overtuiging: we moeten het samen doen.

Jean-Paul Erhard